|
ROMANCE
DE DON GAIFEROS
I
onde vai aquil romeiro, meu romeiro a donde irá,
camiño
de Compostela, non sei se alí chegará.
Os
pés leva cheos de sangue, xa non pode máis andar,
malpocado,
probe vello, non sei se alí chegará.
Ten
longas e brancas barbas, ollos de doce mirar,
ollos
gazos leonados, verdes como a auga do mar.
-I
onde ides meu romeiro, onde queredes chegar?
Camiño
de Compostela donde teño o meu fogar.
-Compostela
é miña terra, deixeina sete anos hai,
relucinte
en sete soles, brilante como un altar.
-Cóllase
a min meu velliño, vamos xuntos camiñar,
eu
son trobeiro das trobas da Virxe de Bonaval.
-I
eu chámome don Gaiferos, Gaiferos de Mormaltán,
se
agora non teño forzas, meu Santiago mas dará.
Chegaron
a Compostela, foron á Catedral,
Ai,
desta maneira falou Gaiferos de Mormaltán:
-Gracias
meu señor Santiago, aos vosos pés me tes xa,
si
queres tirarme a vida, pódesma señor tirar,
porque
morrerei contento nesta santa Catedral.
E
o vello das brancas barbas caíu tendido no chan,
Pechou
os seus ollos verdes, verdes como a auga do mar.
O
bispo que esto oíu, alí o mandou enterrar
E
así morreu señores, Gaiferos de Mormaltán.
Iste
é un dos moito miragres que Santiago Apóstol fai
---------------------------------------------------------------------------------------------
Romance
de Gaiferos de Montmaltan :
Où
ira mon pèlerin? Mon pèlerin où ira-t-il ?
Sur
le chemin de Compostelle Je ne sais s'il arrivera.
Ses
pieds pleins de sang Ne peuvent plus avancer.
Il
est touché le pauvre vieux, Je ne sais s'il arrivera
là-bas.
(...)
Si
maintenant je n'ai plus de forces, Mon saint Jacques
m'en donnera !
Ils
arrivèrent à Compostelle Et ils allèrent à la Cathédrale.
Ainsi
parla Gaiferos de Montmaltam :
Merci
monsieur saint Jacques, A tes pieds me voici.
Si
tu veux me retirer la vie Tu peux, Seigneur, la prendre,
Car
je mourrai heureux Dans cette sainte Cathédrale.
(...)
|