Romance de Gaiferos

 

                                                      ROMANCE DE DON GAIFEROS

 

 I onde vai aquil romeiro, meu romeiro a donde irá,

camiño de Compostela, non sei se alí chegará.

 

Os pés leva cheos de sangue, xa non pode máis andar,

malpocado, probe vello, non sei se alí chegará.

 

Ten longas e brancas barbas, ollos de doce mirar,

ollos gazos leonados, verdes como a auga do mar.

 

-I onde ides meu romeiro, onde queredes chegar?

Camiño de Compostela donde teño o meu fogar.

 

-Compostela é miña terra, deixeina sete anos hai,

relucinte en sete soles, brilante como un altar.

 

-Cóllase a min meu velliño, vamos xuntos camiñar,

eu son trobeiro das trobas da Virxe de Bonaval.

 

-I eu chámome don Gaiferos, Gaiferos de Mormaltán,

se agora non teño forzas, meu Santiago mas dará.

 

Chegaron a Compostela, foron á Catedral,

Ai, desta maneira falou Gaiferos de Mormaltán:

 

-Gracias meu señor Santiago, aos vosos pés me tes xa,

si queres tirarme a vida, pódesma señor tirar,

 

porque morrerei contento nesta santa Catedral.

E o vello das brancas barbas caíu tendido no chan,

 

Pechou os seus ollos verdes, verdes como a auga do mar.

O bispo que esto oíu, alí o mandou enterrar

 

E así morreu señores, Gaiferos de Mormaltán.

Iste é un dos moito miragres que Santiago Apóstol fai

 

                              ---------------------------------------------------------------------------------------------

                                              Romance de Gaiferos de Montmaltan :

 

Où ira mon pèlerin? Mon pèlerin où ira-t-il ?

Sur le chemin de Compostelle Je ne sais s'il arrivera.

 

Ses pieds pleins de sang Ne peuvent plus avancer.

Il est touché le pauvre vieux, Je ne sais s'il arrivera là-bas.

               (...)

Si maintenant je n'ai plus de forces, Mon saint Jacques m'en donnera !

Ils arrivèrent à Compostelle Et ils allèrent à la Cathédrale.

 

Ainsi parla  Gaiferos de Montmaltam :

Merci monsieur saint Jacques, A tes pieds me voici.

 

Si tu veux me retirer la vie Tu peux, Seigneur, la prendre,

Car je mourrai heureux Dans cette sainte Cathédrale.

               (...)

 

  retour à Q.Culture litt-arts

  home

 

29/07/2005

delhommeb at wanadoo.fr